Op 22 december waren er opnieuw CAO-onderhandelingen. Directie en bonden kwamen tot een voorstel.
De details van dit voorstel worden voorgelegd in een personeelsvergadering op 19 januari. Gesyndikeerde personeelsleden kunnen in die vergadering stemmen over het voorstel.
dinsdag 23 december 2014
donderdag 18 december 2014
vrijdag 12 december 2014
dinsdag 9 december 2014
Gastbijdrage over "Het recht op werken" bij de nationale staking van 15 december.
Sacha Dierckx is een doctoraatsbursaal aan de Gentse vakgroep Politieke Wetenschappen. Op Poliargus.be heeft hij enkele sterke analyses geschreven over onder meer de nood aan een vermogenskadaster, en staken als actiemiddel.
Op vraag van BBTK-SCKCEN lijstte Sacha Dierckx een aantal argumenten op tegen het idee dat iedereen "recht om te werken" heeft op 15 december - de dag van de nationale staking. Zijn bijdrage vind je hieronder onverkort terug.
Beste Kris,
Excuses voor het late antwoord. Ik ben geen specialist terzake, maar ik zal proberen uit te leggen wat mijn argumenten zouden zijn tegen het argument van "het recht op werken" (hopelijk nog op tijd voor de staking van 15/12).
Ten eerste: dat "recht op werken" is geen absoluut recht. Wat bijvoorbeeld met alle werklozen die willen werken, maar geen werk vinden? Daarvoor geldt dat "recht op werken" dan blijkbaar niet? Als het recht op werken een absoluut recht zou zijn, dan zou de regering voor elke werkloze die wil werken een job moeten voorzien/creëren. Het "recht op werken" wordt dus op zijn minst wat hypocriet gebruikt, wanneer het mensen goed uitkomt, en niet wanneer het mensen niet goed uitkomt. Meer info daarover vind je ook hier, in een stuk dat recent geschreven is voor Poliargus en dat ik best wel goed vind: http://poliargus.be/het-stakingsrecht-een-van-de-fundamenten-van-de-democratie/.
Ten tweede, en dit vind ik het belangrijkste argument: degenen die staken, die doen een vrij zware inspanning om bepaalde rechten/voordelen af te dwingen (ze hebben bijvoorbeeld een belangrijk loonverlies, normaal meer dan 50% van het loon). Maar degenen die niet staken en "het recht op werken" inroepen, die profiteren ook van de rechten die worden afgedwongen door de stakers. Het zijn dus "freeriders" die wel de voordelen, maar niet de nadelen ondervinden. In die zin kan je hen vergelijken met belastingontduikers, die wel alle voordelen van de staat krijgen (wegen, onderwijs, veiligheid, gezondheidszorg, ...), maar er niet toe bijdragen.
Eigenlijk zouden die niet- stakers die "het recht op werken" inroepen dus ook de voordelen niet mogen krijgen: minder vakantie, minder loon, langer werken, ... Uiteraard kan dat niet in de praktijk, ook al niet omdat dat zou betekenen dat werkgevers voortdurend zouden proberen om die goedkopere niet- stakers aan te nemen, en het dus ook slecht zou zijn voor de vakbeweging. Maar in elk geval hebben die niet- stakers dus eigenlijk minder recht op alles wat door de vakbond is afgedwongen. Zijn ze dan ook bereid om van die rechten afstand te doen?
Ten derde: het "recht op werken" wordt in de praktijk gebruikt als argument tegen "intimidatie" van vakbonden. Maar wat met de intimidatie van werkgevers/managers? Ik ken duidelijke voorbeelden waar werkgevers/diensthoofden zeggen "hier wordt niet gestaakt" en druk uitoefenen op mensen die willen staken. Dat "recht op staken" dat VOKA zogezegd aanvaardt, wordt in de praktijk dus vaak niet zomaar gerespecteerd. Zeker in kmo's is dat belangrijk. In die zin is de "intimidatie" van de vakbonden een tegengewicht voor de "intimidatie" van de werkgevers: waar er veel mensen die zouden willen staken verhinderd worden om te staken door werkgevers, zorgen vakbonden ervoor met bvb. blokkades van industrieterreinen dat een aantal mensen die zouden willen werken, niet kunnen werken.
Tot slot: het "recht op werken" wordt ingeroepen als een "individueel" recht. Maar we leven niet in een maatschappij met enkel "individuen", we leven in de eerste plaats in een maatschappij waarin je een klasse hebt die het kapitaal in handen hebben (de "werkgevers") en een klasse die enkel zijn arbeid kan verkopen om te overleven (de "werknemers"). Dat betekent dat je niet enkel individuen hebt, maar ook "collectieven". Aangezien het individueel recht op werken stakingsacties en dus collectieve rechten (zoals bvb. de index, het niet- verhogen van de pensioenleeftijd, ...) van de werknemers ondermijnt, vind ik het legitiem om te stellen dat het individueel recht op werken hier ondergeschikt is aan die collectieve rechten. Net zoals het individueel "recht" om te bepalen hoe snel je rijdt met de auto, ondergeschikt is aan het collectieve recht op verkeersveiligheid.
Hopelijk kan dit je een beetje helpen? Als je nog vragen zou hebben, laat gerust iets weten. In elk geval veel succes met de blog, het belangrijke vakbondswerk dat je doet, en de staking van 15/12!
Groeten,
Sacha
BBTK-SCKCEN bedankt Sacha Dierckx voor zijn gastbijdrage.
Op vraag van BBTK-SCKCEN lijstte Sacha Dierckx een aantal argumenten op tegen het idee dat iedereen "recht om te werken" heeft op 15 december - de dag van de nationale staking. Zijn bijdrage vind je hieronder onverkort terug.
Beste Kris,
Excuses voor het late antwoord. Ik ben geen specialist terzake, maar ik zal proberen uit te leggen wat mijn argumenten zouden zijn tegen het argument van "het recht op werken" (hopelijk nog op tijd voor de staking van 15/12).
Ten eerste: dat "recht op werken" is geen absoluut recht. Wat bijvoorbeeld met alle werklozen die willen werken, maar geen werk vinden? Daarvoor geldt dat "recht op werken" dan blijkbaar niet? Als het recht op werken een absoluut recht zou zijn, dan zou de regering voor elke werkloze die wil werken een job moeten voorzien/creëren. Het "recht op werken" wordt dus op zijn minst wat hypocriet gebruikt, wanneer het mensen goed uitkomt, en niet wanneer het mensen niet goed uitkomt. Meer info daarover vind je ook hier, in een stuk dat recent geschreven is voor Poliargus en dat ik best wel goed vind: http://poliargus.be/het-stakingsrecht-een-van-de-fundamenten-van-de-democratie/.
Ten tweede, en dit vind ik het belangrijkste argument: degenen die staken, die doen een vrij zware inspanning om bepaalde rechten/voordelen af te dwingen (ze hebben bijvoorbeeld een belangrijk loonverlies, normaal meer dan 50% van het loon). Maar degenen die niet staken en "het recht op werken" inroepen, die profiteren ook van de rechten die worden afgedwongen door de stakers. Het zijn dus "freeriders" die wel de voordelen, maar niet de nadelen ondervinden. In die zin kan je hen vergelijken met belastingontduikers, die wel alle voordelen van de staat krijgen (wegen, onderwijs, veiligheid, gezondheidszorg, ...), maar er niet toe bijdragen.
Eigenlijk zouden die niet- stakers die "het recht op werken" inroepen dus ook de voordelen niet mogen krijgen: minder vakantie, minder loon, langer werken, ... Uiteraard kan dat niet in de praktijk, ook al niet omdat dat zou betekenen dat werkgevers voortdurend zouden proberen om die goedkopere niet- stakers aan te nemen, en het dus ook slecht zou zijn voor de vakbeweging. Maar in elk geval hebben die niet- stakers dus eigenlijk minder recht op alles wat door de vakbond is afgedwongen. Zijn ze dan ook bereid om van die rechten afstand te doen?
Ten derde: het "recht op werken" wordt in de praktijk gebruikt als argument tegen "intimidatie" van vakbonden. Maar wat met de intimidatie van werkgevers/managers? Ik ken duidelijke voorbeelden waar werkgevers/diensthoofden zeggen "hier wordt niet gestaakt" en druk uitoefenen op mensen die willen staken. Dat "recht op staken" dat VOKA zogezegd aanvaardt, wordt in de praktijk dus vaak niet zomaar gerespecteerd. Zeker in kmo's is dat belangrijk. In die zin is de "intimidatie" van de vakbonden een tegengewicht voor de "intimidatie" van de werkgevers: waar er veel mensen die zouden willen staken verhinderd worden om te staken door werkgevers, zorgen vakbonden ervoor met bvb. blokkades van industrieterreinen dat een aantal mensen die zouden willen werken, niet kunnen werken.
Tot slot: het "recht op werken" wordt ingeroepen als een "individueel" recht. Maar we leven niet in een maatschappij met enkel "individuen", we leven in de eerste plaats in een maatschappij waarin je een klasse hebt die het kapitaal in handen hebben (de "werkgevers") en een klasse die enkel zijn arbeid kan verkopen om te overleven (de "werknemers"). Dat betekent dat je niet enkel individuen hebt, maar ook "collectieven". Aangezien het individueel recht op werken stakingsacties en dus collectieve rechten (zoals bvb. de index, het niet- verhogen van de pensioenleeftijd, ...) van de werknemers ondermijnt, vind ik het legitiem om te stellen dat het individueel recht op werken hier ondergeschikt is aan die collectieve rechten. Net zoals het individueel "recht" om te bepalen hoe snel je rijdt met de auto, ondergeschikt is aan het collectieve recht op verkeersveiligheid.
Hopelijk kan dit je een beetje helpen? Als je nog vragen zou hebben, laat gerust iets weten. In elk geval veel succes met de blog, het belangrijke vakbondswerk dat je doet, en de staking van 15/12!
Groeten,
Sacha
BBTK-SCKCEN bedankt Sacha Dierckx voor zijn gastbijdrage.
maandag 8 december 2014
De aanslag op het brugpensioen.
Onze regering pleegt een aanslag op het brugpensioen. Klik op de afbeelding hieronder om het volledige ABVV pamflet (4 pagina's) te downloaden.
Abonneren op:
Posts (Atom)