Een korte analyse van de blog.

Beste leden,

De blog bestaat nu bijna een half jaar. Met een ons beperkt doelpubliek hebben we meer dan 3000 hits. We danken jullie voor de getoonde interesse.

Een korte analyse van de clicks per pagina leert ons dat jullie interesse vooral gaat naar onderwerpen die handelen over alles wat direct te maken heeft met "werken op SCK•CEN".  De aparte pagina waar jullie zelf voorstellen konden posten voor de CAO onderhandelingen kon ook op heel wat bijval rekenen.

Vakbondsacties die niet direct te maken hebben met de situatie op SCK•CEN kunnen jullie duidelijk minder bekoren. Dit is ook zo voor triviale zaken zoals het einde van windows XP, jobstudenten, educatief verlof, enz...

Vermits de interesse vooral naar SCK•CEN gerelateerde zaken gaat, zullen we trachten hier meer aandacht aan te spenderen. Triviale zaken en vakbondsacties buiten SCK•CEN zullen waarschijnlijk nog hun weg vinden naar de blog, maar we zullen voor deze laatste groep geen aparte "kijk eens op de blog" mails meer trachten te versturen.

Om te besluiten wil ik nog even mijn favoriete post op deze blog in de kijker zetten: Durven spreken!  De kern van deze post komt van een (niet militant) personeelslid.  In het kader hiervan zou ik jullie willen aanzetten om jullie gedachten of beslommeringen met ons te delen.  Je kan reageren op posts, of je kan een mailtje sturen naar een redactielid of je kan een redactielid aanspreken. We zijn altijd bereid om naar jouw verhaal te luisteren. 

Durven spreken!

Een personeelslid stuurde een reactie op de post over de loonkosten op SCK•CEN. De persoon  confronteert ons keihard met de gevolgen van het ontwijken van verantwoordelijkheden, spoort ons aan om juist te handelen en besluit met een eenvoudige remedie om het voor iedereen aangenamer te maken op de werkvloer.

Durven spreken als er een ongemakkelijke boodschap moet gebracht worden, en tegelijkertijd oplossingen aanreiken die zowel eenvoudig als aanvaardbaar zijn, daar kunnen wij alleen maar respect voor hebben. Daarom publiceren we hieronder onverkort de reactie van het personeelslid als aparte post.


Ik kan me alleen aansluiten bij jullie standpunt.

Als er eens iets zou gedaan worden aan de mensen die met hun vingers zitten te draaien en niets te doen hebben, zou er al veel opgelost worden. Ik vind het erg om te horen dat er mensen zijn die nu nog altijd zeggen dat ze graag hier zouden komen werken want dat je hier niet veel moet doen. Mooi imago, en wij, de hardwerkende groep, durven al bijna niet meer te zeggen dat we teveel werk hebben, dat we niet rond geraken (wat op zich natuurlijk ook niet gezond is, maar enfin; om maar het verschil aan te tonen).

In plaats van zich te concentreren op de kosten die moeten verminderd worden, zou men beter proberen om de kosten anders aan te pakken en te beginnen bij zichzelf voor men iets oplegt aan een ander. Hoe kun je van iemand iets verwachten als je zelf niet het voorbeeld geeft? Dit kan toch niet. Het is altijd de kleine hardwerkende man/vrouw die het slachtoffer is.

Af en toe eens een positief woordje of een schouderklopje zou ook al veel helpen om de mensen te motiveren om te werken. Het kost niets, helpt om de sfeer te verbeteren en is leuk voor iedereen. Wat wil je nog meer! Er zouden veel minder zieken zijn.

Veel succes met de CAO-onderhandelingen, want het zal niet gemakkelijk worden, maar ik reken op jullie gezond verstand.