Het Hét waarmee ik dit gesprek voerde … - Maar oh sta me toe dat ik het Hét even aan je voorstel. Het Hét is buitenaards. Een Extra-Terrestrial of kortom een E.T. dus. Het Hét is van de planeet Utopia. Het Hét verandert zo vaak van kleur en vorm dat wij aardlingen het een kameleon zouden noemen. Omwille van het Héts karakter werd deze E.T. van zijn planeet verbannen en kwam zo bij ons terecht. Het spreekt voor zich dat ze er Utopees praten, maar die taal had ik al snel onder de knie. In onze oren klink de naam van het Hét als Emrik. Familienamen worden er niet gebruikt.
Dus nu ken je Emrik van Utopia. Gemakkelijkheidshalve zal ik het Hét voortaan gewoon Emrik noemen. Wat het gesprek zo bizar en interessant maakte is dat Emrik de rol van advocaat van de duivel voor zijn rekening nam. Iets waar hij absoluut geen moeite mee heeft. Dus sta me toe dat ik verder ga.
“Men wil de naam in iets veranderen naar iets Engels klinkend.”, vertelde ik Emrik.
“Waarom?”
“Geen idee. Misschien omdat ze niets anders te doen hebben? Wie zal het zeggen?”
“En jij wil dat we hier een beetje over gaan brainstormen?”
Ik knikte bevestigend. Hierbij nam Emrik een houding aan dat voor ons aardbewoners overkomt alsof hij ons voor gek verklaart, maar voor hem het equivalent is als dat van Rodins beroemde standbeeld De Denker. Met andere woorden, hij stak zijn rechter middelvinger in de lucht en begon er ritmisch mee tegen zijn slaap te tikken.
“Ik weet het!”, zei hij en richtte zijn blik weer op mij. “Federal Bureau for Intelectuals.”
Inwendig huiverend zei ik dat het niet slecht was maar dat de afkorting FBI al voor een Amerikaanse overheidsdienst werd gebruikt.
“Oh, dan zal je CIA ook wel afkeuren.”
“Om dezelfde redenen.”
Echter mijn nieuwsgierigheid won het en daarom vroeg ik Emrik wat hij had bedacht.
“Centre for Integral Amusement. Grr-grr-grr.”, giechelde hij.
Alhoewel ik het best grappig vond zei ik hem dat dit toch een ernstige zaak was en dat ik beter van hem verwachtte. Emrik vroeg me om een voorbeeld.
“Scientific Peaks Agency, SPA.”, Zei ik, “Maar omwille van de vertaling, Agentschap voor Wetenschappelijke Hoogstandjes, AWH kan dit niet.”, probeerde ik hem duidelijk te maken.
Zijn denkpose weer aannemend verklaarde hij dat BBTK daarom ook onmogelijk was.
“Precies.”, zei ik en wist dat hij het had begrepen.
Althans dat hoopte ik. Als aanvullende verklaring vertelde ik Emrik dat het Engels moest klinken maar daarom geen Engels hoefde te zijn. Terwijl hij opnieuw met zijn opgestoken middelvinger tegen zijn slaap begon te tikken hoopte ik vurig dat hij het onderwerp wat ernstiger zou benaderen.
De glans in Emriks ogen verried niets toen hij opkeek en zachtjes “JAZZ” zei.
Ook al hoor ik dat genre muziek niet graag toch moest ik toegeven dat het wel iets had. Des te meer ik het mezelf hoorde uitspreken des te geweldiger ik het vond klinken. Doch rekening houdend met Emriks karakter voelde ik op mijn klompen dat er iets aan zat te komen. Met uitgestreken gelaatstrekken wachtte Emrik geduldig af tot ik hem het teken zou geven waarop hij zijn vondst kon debiteren. Vol verwachting gaf ik hem het signaal.
Mijn gedachte over het geniale van Emriks vondst werd door zijn bulderende lach overstemd. Nu wist ik dat het hek helemaal van de dam was en besloot daarom wijselijk om het onderwerp maar te laten varen.
Kan jij bedenken waarvoor het acroniem JAZZ als nieuwe naam voor het SCK•CEN in het gedacht van Emrik van Utopia staat? Laat het hieronder weten als reactie.
